Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012

όχι άλλο μαντ μεν



Τούτο εδώ το ποστ το γράφω χωρίς να έχω δει το φινάλε του πέμπτου κύκλου του μαντ μεν (όχι ότι θα έκανε διαφορά) και αφού έχω περάσει έναν ολόκληρο μήνα παρακολουθώντας τη σειρά από την αρχή. Σύμφωνα με την ταπεινή μου εμπειρία από παρακολούθηση αμερικάνικων και μη σειρών, υπάρχουν αυτές που μ' αρέσουν πολύ, αυτές που μ' αρέσουν αλλά με πιάνει και μια νύστα που και που, αυτές που είναι κωμωδίες οπότε είναι αστείες, άρα ωραίες και εν τέλει υπάρχει το μαντ μεν. Τόσο πολύ με τυράννησε/μπέρδεψε/δεν έχω ιδέα αυτή η σειρά που αποφάσισα να της αφιερώσω ολόκληρο μπλογκοποστ μετά από δύο μήνες απουσίας, ενώ έχω παραλείψει τόσα και τόσα θέματα που ήθελα να σχολιάσω και πραγματικά μ' ενδιέφεραν.


Το μαντ μεν λοιπόν, δεν έχω καταλήξει ακόμα αν μου αρέσει ή όχι και δεν νομίζω να καταφέρω ποτέ να κατασταλάξω κάπου και γι' αυτό μάλλον φταίνε οι αγγλικοί υπότιτλοι που βλέπω τη σειρά και προφανώς δεν καταλαβαίνω κάτι/τίποτα από το δράμα που περνάει ο Ντον και οι φίλοι του. Βέβαια, μπορεί κιόλας το δράμα και η αυτοκαταστροφικότητα να είναι κάτι που έχει γίνει μέρος της ζωής των ηρώων και δεν περιγράφεται οπότε να γίνετε καθημερινότητα της σειράς και να περνάει αδιάφορο κλπ κλπ κι αυτός να είναι ο λόγος που δεν έχω καταλάβει: για ποιο λόγο υποφέρουν τόσο, θεέ μου; Τόσο πολύ κούρασα το μυαλό μου να φτάσει στο προηγούμενο συμπέρασμα που δεν ξέρω από που να αρχίσω.


Ο Ντον Ντρέιπερ ας πούμε, πως κατάφερε να γίνει creative director ενώ στην ουσία το μόνο που κάνει όλη τη μέρα είναι να μη δουλεύει ποτέ, να κοιμάται σε καναπέδες, να κάνει βόλτες και να το παίζει ιστορία με το γλυμμένο του μαλλί, τα ατσαλάκωτα κουστούμια, τον τρόπο που πίνει το ουίσκι/ολντ φάσιοντ/μαρτίνι; Στην πραγματικότητα είναι για πολλές φάπες και το Ντικ του ταιριάζει καλύτερα από το Ντον. Το ίδιο και όλες οι γυναίκες που επιλέγει (θα σταθώ στις δυο που παντρεύτηκε γιατί είναι τόσες πολλές οι άλλες που δεν τις θυμάμαι), είναι σπαστικές, ρηχές, ωραιοπαθείς και ανώριμες σαν κι αυτόν. Στην αρχή παντρεύτηκε τη Μπέτι που το μόνο που ήξερε να κάνει είναι να είναι παντρεμένη και δυστυχισμένη -ανεύθυνη να μεγαλώνει παιδιά, που είχε την κακιά συνήθεια να πετάει τα ρούχα της κάτω και αν δεν δολοφονούσαν τον Κένεντι πιθανότατα δεν θα είχε αποφασίσει ποτέ να χωρίσει- και μετά τη Μέγκαν με τα ατσούμπαλα πόδια, που ακόμα δεν έχω καταλάβει πως κατάφερε να την ερωτευτεί μέσα σε ένα σαββατοκύριακο, να έχει δαχτυλίδι εύκαιρο και να της κάνει πρόταση γάμου. 


Μία από τα ίδια και όλοι οι άλλοι άντρες της σειράς που πίνουν από το πρωί μέχρι το βράδυ, ανταγωνίζονται μεταξύ τους, έχουν από δυο-τρεις γκόμενες και από μερικά εκατομμύρια στην τράπεζα και νιώθουν μοναξιά και δυστυχία γι' αυτό συνεχίζουν να πίνουν από το πρωί μέχρι το βράδυ, να ανταγωνίζονται μεταξύ τους και να βρίσκουν άλλες δυο-τρεις γκόμενες και να είναι πάλι δυστυχισμένοι και μόνοι και πάλι τα ίδια απ' την αρχή. Ιδιαίτερη μνεία στον Πίτερ Κάμπελ, που είναι ο αγαπημένος μου χαρακτήρας στη σειρά και ο μόνος που καταλαβαίνω αν και είναι όσο βλαμμένο δεν πάει και μου πήρε περίπου τρεις κύκλους να καταλάβω ακριβώς τι δουλειά κάνει. Οι υπόλοιπες γυναίκες της σειράς τώρα είναι ένα μυστήριο. Η Τζόαν υπάρχει στη σειρά μόνο γιατί έχει μεγάλο στήθος ή εξυπηρετεί και σε κάτι άλλο; Και το στήθος της είναι τόσο μεγάλο ή τα μυτερά σουτιέν της εποχής το κάνουν να φαίνεται τόσο μεγάλο; Έπειτα η Πέγκυ, γιατί έτσι αυτή η κοπέλα;  Μέχρι εκεί μπορώ να σχολιάσω τους συγκεκριμένους χαρακτήρες και δεν είναι επειδή δεν έχω λόγια αλλά επειδή δεν έχω καταλάβει τίποτα.


Όλα τα παραπάνω δεν είναι αρνητικά σχόλια για το μαντ μεν γιατί αν δε μ' άρεσε δεν θα το έβλεπα καθόλου, αλλά πολύ δράμα και δυστυχία για το τίποτα. Όπως είπε και ο Ντον στο 05x12 "What is happiness? It's a moment before you need more happiness." Βέβαια αυτός όλο τέτοιες βλακείες λέει γιατί είπαμε, το παίζει ιστορία.

2 σχόλια:

  1. Hey, I love your photos! <3
    I'm blogger from Indonesia and really like your blog!
    Can we follow each other? ;)


    xoxo,
    sausanhanifah.blogspot.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή