Παρασκευή, 8 Απριλίου 2011

Η πιο δυστυχισμένη δημόσια υπάλληλος από όλες


Η αλήθεια είναι πως είχα να πατήσω στη γραμματεία της σχολής μου από το πρώτο έτος. Και μην φανταστείτε ότι τότε πήγαινα με χαρά, το έκανα μόνο όταν ήταν απαραίτητο και αφού είχα εξοπλιστεί με γερά νεύρα, για την αναμονή και για να αντιμετωπίσω τις υπαλλήλους.

Το θαύμα της τεχνολογίας λοιπόν, μου έδωσε το προνόμιο των ηλεκτρονικών δηλώσεων μαθημάτων, συγγραμμάτων και αιτήσεων και έτσι δεν χρειάστηκε να πατήσω στη γραμματεία για τρία ολόκληρα χρόνια μέχρι την περασμένη Πέμπτη.

Έτυχε να χρειαστώ μια βεβαίωση σπουδών και όπως κάθε φορά άνοιξα τη σελίδα του πανεπιστημίου, συνδέθηκα με το students web και έστειλα την αίτηση μου. Σε άλλες εποχές, θα παραλάμβανα την βεβαίωση από το ειδικό κουτί της γραμματείας, που βρίσκεται έξω από αυτήν. Μια ανακοίνωση όμως, σε Α4, τυπωμένη με κάθε επισημότητα, κολλημένη στην πόρτα της γραμματείας με ενημερώνει ότι μπορώ να παραλάβω την βεβαίωση μόνο εντός και μόνο της ώρες γραφείου.

Στην αρχή ξίνισα. Πρώτον, γιατί θα αναγκαζόμουν να ξυπνήσω νωρίς την επομένη, που δεν είχα πρωινό μάθημα και δεύτερον, γιατί θα αναγκαζόμουν να συναναστραφώ τις υπαλλήλους -που ειλικρινά δεν έχω κάτι προσωπικό μαζί τους, απλά δεν τις συμπαθώ.

Και τότε ήρθαν στο μυαλό μου εικόνες από το πρώτο έτος, να περιμένουμε με τις ώρες έξω από τη γραμματεία με μια αίτηση στο χέρι, σε μια ουρά μισής ώρας, μέχρι να ανοίξει επιτέλους, μιας και η ώρα είχε πάει 12 παρά (κανονικά ανοίγει 11:30) και με πιάνει απελπισία. Ή ακόμα χειρότερα, θυμάμαι να τρέχουμε να την προλάβουμε ανοιχτή, μετά το μάθημα και να μας κλείνουν την πόρτα στα μούτρα από τις 12:55 (κανονικά κλείνει στη 1).

Αλλά τις πιο άσχημες αναμνήσεις τις έχω αφού καταφέρναμε να μπούμε μέσα, όταν δίναμε το βιβλιάριο ή την αίτηση στην ξανθιά κυρία που καθόταν πάντα στο πρώτο γραφείο -οι άλλες ήταν πάντα απασχολημένες με κάτι άλλο- και εκείνη σιωπηλή και κακοδιάθετη εκτελούσε βαριεστημένα την δουλειά της, χωρίς να μας απευθύνει το λόγο, ούτε καν να μας κοιτά. Τότε πίστευα ότι ήταν απλά κουρασμένη και δεν της άρεσε η δουλειά της ή έστω ότι βαριόταν να πιάσει κουβέντα με φοιτητές, όπως ακριβώς νόμιζα ότι ήταν όλοι οι υπάλληλοι στη γραμματεία μου.

Την Πέμπτη όμως, όταν μια χαμογελαστή υπάλληλος μου άνοιξε την πόρτα και όλο ευγένεια μου είπε να περάσω στο πρώτο γραφείο στην ξανθιά κυρία κατάλαβα ότι έκανα λάθος, δεν ήταν όλοι οι υπάλληλοι γραμματειών αγενείς. Πλησίασα λοιπόν το πρώτο γραφείο και αντίκρισα την ίδια μελαγχολική φιγούρα που είχα να δω 3 χρόνια. Αυτή τη φορά μου μίλησε. "Για αναλυτική ήρθες;", "Όχι, για βεβαίωση σπουδών", " Όνομα;". Ψάχνει στα χαρτιά της, με βρίσκει. "Ταυτότητα", "Ορίστε", "Μάλιστα. Υπέγραψε εδώ". Υπογράφω. "Σας ευχαριστώ. Γεια σας". Καμία απάντηση.



Για ευνόητους λόγους δεν έχω γράψει σχολή και Πανεπιστήμιο. Σε περίπτωση που διαβάσει το κείμενο κάποια υπάλληλος της γραμματείας, να ξέρετε σας αγαπώ.

4 σχόλια:

  1. den exeis grapsei sxoli alla i foto se prodose:P
    wraia foto, mou leipei to prwhn panepistimio mou!!!

    Btw, de kserw gia to diko sas, alla oi kopeles sti gramateia tis ODE itan polu eugenikes!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εμένα ο κυριούλης στη σχολή μου είναι ευγενέστατος και έτοιμος για φλέρτ αναπάσα στιγμή.
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Παιδιά το ξέρω καρφώθηκα με τη φωτογραφία και το γλυκύτατο σχόλιο του Κωνσταντίνου!!

    Πάντως και στη δική μου σχολή μάλλον μόνο η συγκεκριμένη ξανθιά κυρία είναι δυστυχισμένη..για την ΟΔΕ δεν ξέρω izno.

    Λένα:υπάλληλος γραμματείας στη Θεολογική, έτοιμος για φλέρτ;; Θα πέσει φωτιά να μας κάψει.

    Ευχαριστώ για τα σχόλια :):):)

    ΑπάντησηΔιαγραφή