Τρίτη, 27 Απριλίου 2010

Μια βραδιά στο Θέατρο: Sleuth

Πρίν από μια εβδομάδα και κάτι επισκέφτηκα το Θέατρο Κολλοσαίον για να παρακοουθήσω την παράσταση Sleuth, συνοδευόμενη από την καλή φίλη Λένα και την αδελφή μου Μαρία. Είχα καιρό να πάω Θέατρο και το άκουσμα ότι ανέβαινε στη Θεσσαλονίκη μετά τις γιορτές του Πάσχα μια τόσο καλή παράσταση ήταν η ευκαιρία που περίμενα. Είναι αλήθεια πως υπήρχαν και άλλες αξιόλογες παραστάσεις που παίζονταν την ίδια περίοδο, αλλά οι αδυναμίες στα πρόσωπα ηθοποιών πολλές φορές δεν κρύβονται.


Έχοντας πάθει μια ελαφριά τροφική δηλητηρίαση, μαζί με την προκατειλημμένη Μαρία (!) και τη μονίμως ευδιάθετη Λένα παρακολουθήσαμε μια ξεχωριστή παράσταση. Τι μπορώ να πω γι' αυτήν; Από την ελάχιστη γνώση που έχω σχετικά με το Θέατρο, θα μπορούσα να πως πως γοητεύτηκα από το παιχνίδι εξουσίας, την εναλλαγή ρόλων θύματος και θύτη, νικητή και χαμένου ανάμεσα στον Άντριου Γουάικ, Γ. Κιμούλη και τον Μίλον Τίντλ, Κ. Μαρκουλάκη. Δύο εξίσου δυνατές ερμηνείες με συναισθήματα φόβου και έπαρσης αλλά και στοιχεία σαρκασμού και γελοιοποίησης των χαρακτήρων προσδίδουν μια ξεχωριστή νότα έντασης και χαλάρωσης στο θεατή. Όπως και το καταπληκτικό φινάλε που βρίσκει τον Γ. Κιμούλη να παίζει το τελευταίο του χαρτί, να χάνει και τελικά να επικρατεί πατώντας τη σκανδάλη.

Η καλή παρέα και μια εξαιρετική παράσταση συνθέτουν ένα όμορφο βράδυ. Το εκνευρισικά δυνατό γέλιο της Λένας κατά τη διάρκεια ολόκληρης της παράστασης που έκανε τους υπόλοιπους θεατές να γυρίσουν αρκετές φορές προς το μέρος μας, όπως επίσης και ο τρομαγμένος ήχος που έβγαλε μετά τον πυροβολισμό (παρότι υπήρχαν προειδοποιητικά μηνύματα στο φουαγιέ σχετικά με αυτόν, τα οποία και είδε) χρωμάτισαν περισσότερο τη βραδιά μας. Αργότερα έξω από τα καμαρίνια των ηθοποιών νιώσαμε σαν groupies από το πλήθος των νεαρών θαυμαστριών, με μία και μοναδική εξαίρεση μια 45 χρονη κυρία η οποία δήλωσε πριν μπει να συναντήσει το αντικείμενο του θαυμασμού της, Κ. Μαρκουλάκη (!) "Αυτά που δεν κάναμε στα 15, τα κάνουμε τώρα". Οι ηθοποιοί ευγενικοί και πρόσχαροι με τους θαυμαστές τους κατάφεραν να γοητεύσουν ακόμα και τη Μαρία. Το αποστασιοποιημένο βλέμμα του Γ. Κιμούλη, του οποίου πονούσε η μέση (βλέπετε είχε κουβαλήσει στην πλάτη του για δύο συνεχόμενες παραστάσεις εκείνη την μέρα τον συμπρωταγωνιστή του) και το παιχνιδιάρικο χαμόγελο του Κ. Μαρκουλάκη, μας έκαναν να γνωρίσουμε την άλλη όψη του ηθοποιού. Τέλος, θα προσθέσω πως ευτυχώς η Λένα δεν ξεστόμισε τα παρακάτω λόγια στον Κ. Μαρκουλάκη "Πολύ στενοχωρήθηκα που στο τέλος σας σκότωσε", γλιτώσαμε το διασυρμό!!!









Δευτέρα, 19 Απριλίου 2010

Σκέψεις θρησκευτικής φύσης




Πρόσφατα διάβασα το Μ.Χ. του Βασίλη Αλεξάκη και σκέψεις θρησκευτικής φύσης πλημμύρισαν το μυαλό μου.

Συχνά αναρωτιέμαι γιατί έχουμε την ανάγκη να πιστεύουμε; Πιστεύουμε σε μια ανώτερη δύναμη, έναν θνητό, έναν προφήτη ή ένα τετράποδο και μάλιστα χωρίς να έχουμε χειροπιαστές αποδείξεις για την αυθεντικότητα αυτού που ονομάζουμε θρησκεία μας. Η ανάγκη, ο φόβος ή ακόμα και η διδαχή μέσω της οικογένειας, του εκπαιδευτικού συστήματος και του "θεοκρατούμενου" κράτους ίσως να είναι κάποιοι από τους λόγους που μας οδηγούν στην Πίστη. Μεταφυσικές ανησυχίες έχουμε όλοι σχετικά με το νόημα της ζωής, τη συνέχεια, το θάνατο και θα συνεχίσουμε να έχουμε αλλά πραγματικά πόσο μακριά μπορούμε να φτάσουμε για να πάρουμε απαντήσεις;

Η λέξη Πίστη είναι δύσκολη λέξη. Θα συμφωνήσουν όλοι πως κουβαλάει το βάρος που της αποδίδει κάθε θρησκεία, βάρος δυσβάσταχτο για κάθε πιστό. Πολλοί υποστηρίζουν πως η Πίστη είναι προσωπική, δηλαδή ο καθένας από εμάς έχει τη δυνατότητα να βρει το δικό του σημείο συνάντησης με το Θεό. Όσο αιρετικό κι αν ακουστεί, όταν μια θρησκεία επιβάλλει κανόνες ή μάλλον μας προτρέπει να ακολουθήσουμε συγκεκριμένες νόρμες και μάλιστα μας καλεί να το κάνουμε σε συνεργασία με άλλους πιστεύω παύει να είναι προσωπικό θέμα.

Πολλοί προσπάθησαν να κατανοήσουν τα μυστήρια της θρησκείας τους, άλλοι πάλι αφιέρωσαν τον εαυτό τους στην υπηρεσία της ανώτερης δύναμης. Αυτό που μάλλον χρειάζεται κάποιος για να πιστέψει είναι θέληση και αντοχή. Ακούγεται αστείο, πως η ανάγκη για Πίστη μπορεί να οδηγήσει στην υποχρέωση να ακολουθείς κανόνες με το φόβο της τιμωρίας. Ελάχιστοι πια το κάνουν. Χωρίς βέβαια να ξέρουν αν αξίζουν αλήθεια οι θυσίες του. Η Πίστη στην πραγματικότητα είναι ένα ταξίδι που η διαδρομή δεν έχει να σου δώσει τίποτα, απλά περιμένεις να ανταμειφθείς στο τέλος του, αλλά ο προορισμός δεν είναι ποτέ σίγουρος, αν υπάρχει.

Είναι γνωστό πως στο όνομα της Πίστης και της θρησκείας θυσιάστηκαν κατά καιρούς πολιτισμοί, αλήθειες, άνθρωποι και θα συνεχίζουν να θυσιάζονται. Η θρησκεία κατηγορήθηκε όσο τίποτα άλλο για διαφθορά, απάτες, ψεύδος και αγριότητα, ότι προσπάθησε να θάψει σκέψεις. Τελικά, η Θρησκεία και η Πίστη είναι φυσική απόρροια της ανθρώπινης σκέψης, γενήθηκε για να απάντα σε ανεξήγητες ερωτήσεις που ταλανίζουν το μυαλό.